شرح دعای روز هفتم

«اللَّهُمَّ أعِنِّي فِيهِ عَلَى صِيامِهِ وَ قِيامِهِ وَ جَنِّبْنِي فِيهِ مِنْ هَفَواتِهِ وَ آثامِهِ وَ ارْزُقْنِي فِيهِ ذِكْرَكَ بِدَوامِهِ بِتَوْفِيقِكَ يا هادِيَ الْمُضِلِّين»

خدایا یارى كن مرا در این روز بر روزه گرفتن و عبـادت و بركنارم دار در آن از بیهودگى و گناهان و روزیم كن در آن یادت را براى همیشه به توفیق خودت اى راهنماى گمراهان.

اللَّهُمَّ أعِنِّي فِيهِ عَلَى صِيامِهِ وَ قِيامِهِ: خدایا امروز مرا بر صيام و قيام اين ماه ياري كن.

ياري طلبيدن از خدا آن وقتي درست است که انسانی که از خدا ياري مي‌خواهد از حول و قوة خودش بيزار شده باشد.انسان باور کند که من اين حول و قوه را ندارم و خداوند باید مرا عنایت کند. آیا مي‌دانيد که این عنايت خداوند تبارك و تعالي از چه مجرايي مي‌‌رسد؟ از راه محبت مي‌رسد يعني وقتي خدا مي‌‌خواهد كسي را بر طاعت كمك كند محبت طاعت را در دلش مي‌اندازد.

خدایا، من حول و قوه‌اي كه به وسیلة آن خودم را از معصيت تو بكَنم ندارم مگر وقتي كه مرا با محبتت بيدار كردي و محبتت را در دلم قرار دادي که در اين مرحله نه فقط پيروز مي‌شوم بلکه آن‌‌گونه‌‌ای كه مي‌‌خواهي مي‌‌شوم. حالا فهمیدیم که خدا چگونه یاری می‌‌کند. محبت صيام و قيام را در دل انسان مي‌اندازد.

عزیزان نيرويي كه بتواند شما را كمك كند محبت است. اين را از خدا بخواهيد و خدا خواست که از این عبارت اين پرده بر ما مكشوف شود كه در «اللَّهُمَّ أعِنِّي» خدا چگونه كمك مي‌كند. راه كمكش بر صيام و قيامش محبت است. به‌به! فشار فايده ندارد.

«وَ جَنِّبْنِي فِيهِ مِن هَفَواتِهِ وَ آثامِهِ» «خدايا مرا از لغزش‌‌ها و آثام اين ماه بركنار بدارم.»

هر‌‌چه مقام خطيرتر باشد، خطر سقوطش هم بدتر است. لغزش‌‌هاي اين ماه!

پرواضح است كسی كه حتي حاضر نشده موقتاً در ماه رمضان گناهش را ترك كند، بخشيده نمي‌شود. انتظار چه بخشيدني دارد وقتی گناهش را ادامه مي‌دهد؟ اين خيلي خطرناك است. اين آثام و هفوات اين ماه است. مثل آثام و گناهان و هفوات ماه‌‌هاي ديگر نيست، خطرناك است و حاكي از يك بيچارگي و بدبختي دروني است. امام دعا مي‌كنند: خدايا، مرا از لغزش‌‌ها و گناهان ساقط‌‌ كننده اين ماه برحذر دار.

«وَ ارزُقنِي فِيهِ ذِكرَكَ بِدَوامِهِ»

به‌‌به! می‌فرماید: «خدايا در اين روز ذكر مداومت را روزي من كن».

ما اين ذكری كه گاه هست و گاه نيست را نمي‌‌خواهيم. قرآن مي‌گوید: اين ذكر كم را منافقين هم دارند. اين حرف خیلی وحشت‌‌آور است.

نمي‌شود كسي قليل ذکر را نداشته باشد. چون فطرت بر توحيد است. ولي كاری انجام نمي‌دهد. حتي منافقین را از مدار منافق بودن خارج نمي‌‌كند و در دركات اسفل جهنم با كفار هستند.

چراغتان را پرنور كنيد. نورتان را بیشتر كنيد و الا معلوم نيست اين نور كم نجات‌‌بخش باشد چون اگر نجات‌‌بخش بود منافقين را نجات مي‌داد. مي‌فرماید: آن‌‌ها هم ذکر قلیل دارند.كليدِ چراغِ ذكرِ خدا را مي‌‌زدند، يك مرتبه خانة دل روشن مي‌شد، دزد رسوا مي‌شد و شيطان پا به فرار مي‌گذاشت. ذكر این‌‌گونه است پس اولاً، اگر چراغ ذكرمان خاموش شود خطر هر چيزي هست و دوم اینکه آدم نمي‌‌تواند راه خدا را با اميد و اتکای به خودش ادامه بدهد.

دوام ذکر در هر حالتی انسان را در مدار درست نگاه می‌‌دارد. این دوام ذکر در هر بُعد خودش به معنی استقامت در آن بُعد است.

«بِتَوفِيقِكَ يَا هادِيَ المُضِلِّين»

به‌‌به! این‌‌همه دعاهای بلند کردیم به چه امیدی و از کدام بعد تو و از کدام لطف تو است؟ بِتَوْفِيقِكَ، ما به توفیق تو امیدواریم. از این لطفی که مؤمنین را موفق می‌‌کنی: یا هادی‌‌المضلین، ای هدایت‌‌کنندة گمراهان، ای خدا! می‌‌دانید این اسم هادی المضلین چه اسم عجیبی است؟ همواره با این اسم کار داریم. برای اینکه یک لحظه اگر تو را هدایت نکند، گمراه می‌‌شوی.

هدایت این نیست که بگوید: آقا، این هدایت را بگیر و برو. نه، هدایت باید دم‌‌به‌‌دم باشد. این را به شما عرض کنم که همیشه در حال اضطرار باشید و هر‌‌کسی که هستید هیچ‌‌وقت به خود مغرور نشوید. فرمود: یک لحظه در 24 ساعت بر هر انسانی می‌‌گذرد که خدا قلبش را از ایمان و کفر خالی می‌‌کند. لحظة بعد تصمیم با خدا است که مجدداً در قلبش ایمان یا کفر قرار بدهیم.

خدایا، به محمد و آل محمد قسمت مي‌‌دهيم ما را به خودمان وا مگذار!

برگرفته از کتاب سرّی از عشق

 

پیوستن به خبرنامه