شرح دعای روز هشتم

«اللَّهُمَّ ارزُقنِي فِيهِ رَحمَةَ الأيتَامِ وَ إطعَامَ الطَّعَامِ وَ إفشَاءَ السَّلامِ وَ صُحبَةَ الكِرَامِ بِطَولِكَ يَا مَلجَأ الآمِلِين»

پروردگارا! در این روز توفیق مهر و محبت کردن به یتیمان و اتمام گرسنگان را نصیبم کن، و نیز در آشکار نمودن سلام به دیگران و همنشینی با بزرگان یاریم فرما، به حق جود و کرمت. ای پناه آرزومندان!

در دعای این روز از خدا تقاضا مي‌‌کنيم كه:
خدايا، در اين روز رحمت ايتام، اطعام طعام، افشاء سلام و مصاحبت كرام را به من روزي كن، به عطاهاي ممتدّت، اي پناه آرزومندان.
الله اكبر! مبادا با دل غافل دعا كنيد. نگوييد ما این همه دعا كرديم، كدامش مستجاب شده است كه حالا اين مستجاب شود؟
قرب دعا و استجابت خيلي زیاد است و در روايات هم بسیار بر این مطلب تأکید شده است.

اللَّهُمَّ ارزُقنِي فِيهِ رَحمَةَ الأيتَامِ وَ إطعَامَ الطَّعَامِ:

خدا دو نوع صفت دارد. بايد هر دو نوع را در خودت داشته باشی تا تقرب الي الله برایت حاصل شود. تمام صفات خدا منحصر در دو صفت مي‌‌شود: دهندگي و گيرندگي. مثلاً خدا صدقات را از شما مي‌‌گيرد

همیشه گیرنده‌‌ايم. اين گيرندگي هنر نيست، همه مي‌‌گيرند. گيرندگي هنر نيست، دهندگي هنر است.

خدايا، رحمت ايتام را به من روزي كن. بهترين دهندگي اينجا است. در اين دهندگي هم بايد مواظب باشيد که شخصيت طرف مقابل را خرد كردن و اخلاقش را خراب كردن، اين‌‌ها دهندگي نيست. بسیاری از دهندگان اين‌‌گونه‌‌اند كه ضررشان بيشتر از نفعشان است. يك ریال به فقیر كمك مي‌‌كند، صدهزار تومان به او ضرر مي‌‌زند و غرورش را مي‌‌شكند. رحمت الايتام، رحمت باشد به ايتام، نه تحقير و توهين.

«رحمۀالايتام و اطعام طعام»، هم در دارایی و هم در نداریتان باید باشد. اطعام طعام به انسان که سهل است به حیوان هم اثر دارد.

مي‌‌گویند: تمام مقاماتي كه به مقدس اردبيلي دادند، براي اين عملش بود که مدت‌‌ها گرسنگي کشید. چيزي نداشت، رفت گوشتي بخرد نشد. سيرابي خريد به منزل ‌رفت، در راه دید سگي گرسنه افتاده پنج شش تا هم بچه دارد و شیر هم ندارد و بچه‌‌ها او را می‌‌مکند. به خودش گفت: شيخ، اگر تو گرسنه هستی، این هم گرسنه است ولی کسی از تو تغذیه نمی‌‌کند، ولی این چندتا بچه را تغذیه می‌کند. نشست و غذا را خرد كرد و به سگ داد و بلند شد. خدا برای همین، اين‌همه مقامات معنوی به او داد.

خدایا، تو روزی را دوگونه عنايت مي‌كني: يك وقت از كانال توفيق عنايت مي‌‌كني، انسان را به عبادت و عمل صالح موفق مي‌‌كني. اينكه مال خودت است. یک وقت هم بدون این‌ها است. مي‌‌بيني عبدي ناصالح بيچاره و بدبخت و بي‌‌توفيقي هستی، يك مرتبه خدا عنايت مي‌‌كند و گناهانت را مي‌بخشد و فريادت پذيرفته مي‌‌شود، سيئات تبديل به حسنات مي‌‌شود. در اين شب‌‌هاي رمضان امیدی به عمل خودمان نداریم، بلکه این عنایت تو ما را اميدوار كرده است.

وَ إفشاءَ السَّلامِ:

در شرع این است که انسان بلند سلام کند. تقدم در سلام نشانة تواضع است. يكي از خصوصيات پيامبر همين بود که هيچ‌كس در سلام نمي‌‌توانست از ايشان پيشي بگيرد سلامٌ عليكم يعني چه؟ يعني سلامتي، خبر دعاست. يک صورتش دعا است، يعني خدا شما را سلامت بدارد اما بالاتر از اين‌ها است. اگر فقط شكل دعا بود، در دستور شرع مي‌‌آمد كه دعا كنيد. مثلاً خدايا، ايشان را سلامت كن، اما سلامٌ عليكم خبر است. خبري كه در آن همه چيز هست. سلامٌ عليكم يعني مؤمن، برادر، ما اگر صدها مابه‌‌الاختلاف داريم، يك مابه‌‌الاشتراک داريم كه آنجا همه با هم يكي هستيم.

افشاء السلام يعني اتحاد كلمه. يعني ما مابه‌‌الاشتراکی قوی داریم، عامل اشتراكمان چيست؟ خدا، این اشتراک ما آن‌‌قدر قوي است كه مي‌‌تواند امت‌‌هاي عالم را با هم متحد كند. اگر از همین جا یعنی افشاء سلام شروع کنید به بقية حق هم هدايت مي‌‌شويد. افشاء سلام این است. فاش كنيد، وقتي فاش شد عموميت پيدا مي‌‌كند. خدايا، در اين شب‌‌هاي ماه رمضان به اين امت رحم كن. خدا مي‌‌داند اگر اين امراض كنار برود، همه‌‌چيز درست می‌‌شود. امراضي كه عبادت ما را تبدیل به سيئه و اعتقادمان را خراب كرده است و صدها عيب که كار خوب ما را هم ملوث كرده است و وضع ما را بدتر كرده است. این‌ها برای چیست؟ براي اينكه دنبال افشاء سلام نيستيم.

«اللَّهُمَّ أنتَ السَّلامُ وَ مِنكَ السَّلامُ وَ لَكَ السَّلامُ وَ إلَيكَ يَعُودُ السَّلام»

مولاي من تو خود سلامي. الله‌‌اكبر! هركس دنبال سلام برود، يعودُ الي الله می‌‌شود، چون اليك يعودُ السلام.

وَ صُحبَةَ الكِرامِ:

خدايا، همنشيني كرام را به من نصيب كن. به‌‌به! همنشيني كرام! ولي برای همنشيني كرام اين سه مقدمه که گفته شد (رَحمَةَ الأيتَامِ وَ إطعَامَ الطَّعَامِ وَ إفشَاءَ السَّلامِ)، بايد آماده شود و الا انسان را راه نمي‌‌دهند. خيلي خراب هستیم، اگر پاکی از اين آلودگي‌‌هاي نفس را تقاضا نكنيم، با این حال حضرت ولي‌عصر را نمی‌‌توان زیارت کرد. حضرت فرمود: غيبت حضرت ولي عصر خير است. چون فرجه دارد، اگر آقا آمدند، ديگر فرجه نيست. خودتان را بسازيد براي صحبتِ كرام، آن اكرم‌‌الاكرمين، ولي عصر، آقاي عالم(عج) آماده شوید، تا ان‌‌شاءالله همراهي و همصحبتي آقا نصيبتان بشود. گفت:

حافظ انديشه كن از نازكي خاطر يار
برو از درگهش اين ناله و فرياد ببر

اين‌‌قدر خاطر مباركش نازك است که ما با این خشونت نمي‌‌توانيم جلوی آقا بایستیم.

خدايا، در اين شب‌‌هاي ماه رمضان خودت ما را درست كن. ما چطور خودمان را درست کنیم؟ ما که همة وجودمان ضعف است. اگر راه اين‌‌گونه ظريف و باريك است كه خاکمان بر سر است. حضور ولي عصر رفتن مهم‌‌تر است يا حضور الله رفتن؟ نمونه‌‌اش نمازمان است! ما هر روز نماز مي‌‌خوانيم، از اول تا آخر نماز اين‌‌قدر فكر به سرمان مي‌‌آید. می‌‌بینید که ما کجاییم! اما امام حرفي زدند كه اميدواركننده است «بِطَولِكَ يَا مَلجَأ الآمِلِين»، «خدايا به عنايات ممتدت»، ما تو را به اين اميد مي‌خوانيم. «يا ملجأ الآملين»، ما به تو پناه آورديم، ما را تو ببر، پناهمان بده.

اگر بيچاره نبوديم كه التماس نمي‌‌كرديم. ما بيچاره‌‌ايم و به تو اميدواريم اي پناه اميدواران، اي خدا. من به تو اميدوارم. این چه اميدي است كه هيچ‌‌وقت قطع نمي‌‌شود؟

برگرفته از کتاب سری از عشق

 

پیوستن به خبرنامه