شرح دعای روز یازدهم

«اللَّهُمَّ حَبِّب إلَيَّ فِيهِ الإحسانَ وَ كَرِّهْ إلَيَّ فِيهِ العِصيانَ وَ حَرِّم عَلَيَّ فِيهِ السَّخَطَ وَ النِّيرانَ بِعَونِكَ يا غیاث المُستَغِيثِين»

«خدايا در اين روز احسان را محبوب من گردان و فسوق و عصيان را مكروه و ناپسند من قرار بده و سخط و نيران آتش را بر من حرام گردان به كمك و پشتيباني­ات اي فريادرس فريادطلبان».

خداوند مي‌فرمايد:
«مؤمنين، خداست كه ايمان را محبوب شما قرار داده و آن را بر قلبتان زينت داده است و كفر و فسوق و عصيان را مكروه شما قرار داد».

يعني اينكه الان شما ايمان را دوست داريد و طرفدار حق هستيد نه تنها بر ما منتي نداريد، بلکه منِ خدا بر شما منت دارم.

خدا ايمان را محبوب دل مي‌كند و اگر ايمان محبوب دلت بوده و ايمان، مؤمنين و عبادت را دوست داری، دِينی از طرف خدا بوده و نعمت بسيار بزرگی است که از جانب خدا به تو عنايت شده است. اگر انسان اين را بداند، قهراً شكرگزاري مي‌كند و قهراً اثر تشكر، از باب اینکه خداوند رسماً اين حقيقت را اعلام كرده است كه لَئِن شَكَرتُم لأزيدَنَّكُم اين است كه باعث ازدياد و قوت آن نعمت مي‌شود، یعنی به بقية آن نعمت پی می‌بری. چون هر نعمتي كه به شما داده شده است، يك نمونه و مستوره‌اي از یک خزینه است.

خدايا در اين روز احسان و كل نيكي‌ها را محبوب من گردان و فسق و عصيان را مكروه من گردان.

خود عمل نیک را دوست دارد و خود فسق و عصيان را دوست ندارد و دلیل فرارش از فسق و عصيان يا روی آوردنش به ايمان به خاطر رسيدن به نتايج ديگري نیست که اين برای مبتدي‌ها و اطفال راه است.

مردم حسنات را به خاطر خود حسنات انجام نمي‌دهند و سيئات را به خاطر خود گناه ترک نمي‌كنند بلكه از عواقب سیئات مي‌ترسند و انتظار عواقب حسنات را دارند.

بشر در قوانين خود، جزاي خوبی و بدی را با تشویق یا تنبیه مي‌دهد، ای بسا خود عمل بد نباشد اما چون درآمدش بد است و براي ديگران ضرر دارد، به خاطر نتیجه‌اش بايد اين عمل را ترك كند. اما اعمال و سيئاتی كه خداوند معرفي كرده، خودش بد است و اگر خدا به کسی عنايت كرد و متوجه این معنا شد و این دعای امروز در حقش مستجاب شد، اين حالت در او پيدا مي‌شود که خود نيكي را دوست دارد و از خود معصيت بدش مي‌آید و متنفر است.

برگرفته از کتاب سری از عشق

 

پیوستن به خبرنامه