شرح دعای روز نوزدهم

«اللَّهُمَّ وَفِّرْ فِيهِ حَظِّي مِنْ بَرَكَاتِهِ وَ سَهِّل سَبِيلِي إلَى خَيرَاتِهِ وَ لا تَحرِمنِي قَبُولَ حَسَنَاتِهِ يَا هَادِيا إلَى الحَقِّ المُبِين»

«خدایا، در این روز حظ مرا از برکات این ماه وافر گردان و راه مرا به سوی خیرات این ماه آسان کن و مرا از قبول حسنات این ماه محروم مکن، ای هدایت‌کننده به سوی حق آشکار، ای خدا.»

قهراً کم کسی هست که برکات این ماه شامل حالش نشود ولی این‌طور هم نیست که همة برکات این ماه شامل حال همه شود. برای اینکه برکات وافری هست که این برکات در شأن هر کسی جز محبین خدا نیست. محبین گیرندة برکات وافر الهی هستند چون استعداد گرفتن دارند. خدا بخیل نیست ولی حکیم است.

«وَفِّرْ فِيهِ حَظِّي مِنْ بَرَكَاتِهِ»:

یعنی حظ در اثر دعا و التماس وافر می‌شود. آیا نالة ما به جایی می‌رسد؟ بله که می‌رسد! ناله‌ات می‌رسد و گاهی دل ملکوت عالم را زیرورو می‌کند و بعد گاهی خود دل منقلب می‌شود و تو را به عالم ملکوت و قرب می‌برد و آنجا اجابت با خواسته اتحاد دارد و فقط به صرف خواستن دعا اجابت می‌شود. خوشا به حال آن‌ها اگر عمل به درجات بالا و به ملکوت عالم برسد. شاید این خواسته‌مان در شب ماه مبارک رمضان خواستة صادقی باشد. چون فرمود اگر نیاتتان صادق باشد، حاجتتان برآورده می‌شود.

«وَ سَهِّل سَبِيلِي إلَى خَيْرَاتِهِ»:

مولای من، راه مرا به سوی خیرات این ماه آسان کن. می‌دانید راه خدا چگونه آسان می‌شود؟ سرّ آسانی چیست؟ سرّ آسان شدن محبت است. اگر خدا ذره‌ای محبت در دلت قرار دهد، دیگر خسته نمی‌شوی. وقتی کسی به خدا محبت دارد، راحت می‌تواند از غیر خدا و محبوب‌های مجازی دل بکند اما کسی که محبت الهی ندارد نمی‌تواند، چون دل با او همراهی نمی‌کند. کسانی که اهل محبت هستند راه خدا را آسان طی می‌کنند. وقتی بفهمد که مولایش امیرالمؤمنین این کار را دوست ندارد، همین برایش کافی است و آن ‌را ترک می‌کند.

امام چهارم در مناجات‌المحبین می‌فرمایند: «مولای من، از تو تقاضا می‌کنم محبت تو را و محبت هر کسی که تو را دوست دارد و محبت هر عملی که مرا به تو نزدیک کند.»

خود عمل را دوست داشته باشیم، نه اینکه مثل یک دوای تلخ باشد که باید از روی ناچاری خورد.

اهل محبت کسی است که فقط عامل به خواستة محبوبش است و همین او را به آسانی می‌برد و این خوب است.

 

«وَ لا تَحْرِمْنِي قَبُولَ حَسَنَاتِهِ»:

وقتی همة برکات و خیرات و حسنات به ما داده شد، تازه باید این‌ها را از ما پذیرفته و قبول کند. عبادتی که کردیم، باید قبول شود. قبول شدن آن هم خیلی شرط دارد. در روایت دارد که از نصایح لقمان به پسرش این است که «أخْلِصِ العَمَلَ فَإنَّ النَّاقِدَ بَصِير»، ناقد عمل یعنی صراف عمل خیلی بصیر است. اگر در عملت ذره‌ای سیاهی باشد، عملت را بر می‌گرداند. جای این دعا هم شب ماه رمضان است که انسان دعا کند خدایا، ما را دست خالی بر نگردان. خدایا، با این سیاهی قاعدتاً هم نباید پذیرفته شود ولی به ما رحمی کن و از ما بپذیر.

خدایا، ما که چیزی نداریم، این ادعا را هم از ما بگیر و ما را راحت کن، حافظ بعد از چهل سال عرفان و سوختن و به بن‌بست‌های فراوان خوردن این شعر را سروده است:

بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار
که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

برگرفته از کتاب سرّی از عشق

 

پیوستن به خبرنامه