شرح دعای روز بیست و هشتم

«اللَّهُمَّ وَفِّرْ حَظِّي فِيهِ مِنَ النَّوَافِلِ وَ أكرِمْنِي فِيهِ بِإحضارِ المَسَائِلِ وَ قَرِّب فِيهِ وَسِيلَتِي إلَيكَ مِن بَينِ الوَسَائِلِ يا مَن لا يَشغَلُهُ إلحَاحُ المُلِحِّينَ»

«خدایا، در این روز بهرة مرا از نوافل وافر گردان و مرا به احضار مسائل گرامی دار و وسیلة من به سوی خودت را در بین وسائل نزدیک کن، ای کسی که اصرار اصرارکنندگان تو را مشغول نمی‌کند.»

«اللَّهُمَّ وَفِّرْ حَظِّي فِيهِ مِنَ النَّوَافِلِ»:

در دعای امروز می‌فرماید: خدایا، حظ مرا در این روز از نوافل فراوان و کامل کن. نوافل در مقابل فرائض است. نمازهای نافله به معني نمازهاي زیادتر بر فریضه است. نوافل در اصطلاح شرع مقدس همین مستحبات است ولی در اصطلاح اهل عرفان، نوافل در مقابل این فرائض نیست. در نگاه اهل عرفان خود این فرائضی هم که انجام می‌دهید، نوافل است. کل اعمالی که به اختیار يا به دستور شرع انجام می‌دهید در زمرة نوافل است. در مقابل، فرائض آن پیشامدهایی است که خدا براي هر كسي قرار مي‌دهد و جریاناتی است که باید انجام شود.

حرکت به سوی خدا دو نوع است: یکی حرکت نوافلی و دیگری حرکت فرائضی است. حرکت فرائضی به سوی خدا شامل همة موجودات مي‌شود و هیچ موجودی نیست که بتواند از آن سرباز زند. اسمش هم روی خودش است، واجب تکوینی است نه واجب تشریعی. کل موجودات فرائض تکوینی دارند و به‌سرعت با حرکت‌ها و جهت‌های مختلف به سوی خدا مي‌روند. البته این‌طور هم نیست که همه به خدا برسند، هر چند از نگاهي ديگر همه به خدا می‌رسند. برای روشن شدن این مطلب فرض بفرمايید همة آب‌ها به سوی دریا می‌روند ولی این‌طور نیست که هر قطرة آب خودش مستقل به دریا بریزد.

موجودات در بازگشتشان به سوی حق این‌گونه‌اند. آن موجودی که در نهایت به دریای هستی می‌ریزد، يعني به محضر حق می‌رسد، فقط انسان است و در نهایت تنها انسان است که به حق برمی‌گردد. و همة موجودات باید به او ملحق شوند و در بازگشتِ انسان کامل به سوی خدا بازگشت همة موجودات هم حاصل می‌شود.

خلاصه به این حركت، حرکت فرائضی مي‌گويند. در كنار اين حركت، حرکت دیگري هم به سوی خدا داریم که آن به وسیلة انبيا تعلیم می‌شود. انبیای عظام گفتند: اي مؤمنین، اي کسانی که لقاء خدا و بازگشت به او را دوست دارید، عمل صالح انجام دهيد. هركس بازگشت به سوی خدا و لقای او را دوست داشته باشد، خدا هم لقاء او را دوست دارد. اگر بدانیم آنجا چه چيزي پخش می‌کنند، ما هم مثل اوليا می‌شويم. ما چون نمی‌دانیم، لقاء خدا را دوست نداریم. خدا هم لقاء ما را دوست ندارد. به وزن همدیگر است، هرچه شوق آن طرف بیشتر باشد، این طرف هم بیشتر است. هرکس لقاء خدا را خیلی دوست داشته باشد، خدا هم لقاء او را خیلی دوست دارد.

امام(ع)فرمود: «وفر حظی فيه من النوافل»، به صوم و صلاة و شب‌زنده‌داری موفقمان کن. ما را به اعمالی توفيق بده که ما زود به لقاء تو برسیم.

«و اکرمنی فیه بإحضار المسائل»:

خدایا در اين روز مرا به احضار مسائل اکرام کن. انسان موحد وقتی درجة نور و ایمان و توحیدش قوی شد، خود احضار مسائل می‌شود. امیرالمؤمنین در اوصاف این بلندپایه‌های علم و توحید فرمود: «قَد نَصَبَ نَفسَهُ للهِ سُبحَانَهُ فِي أرفَعِ الأمُورِ مِن إصدارِ كُلِّ وارِدٍ عَلَيهِ وَ تَصييرِ كُلِّ فَرعٍ إلى أصلِهِ»، هرچه از او سؤال کنند، جواب می‌دهد. حالا سؤال هرچه باشد چه دنیوی، چه اخروی، چه سیاسی، چه الهی همه را خوب جواب می‌دهد چون «ینظر بنور الله» است.

این «و اکرمنی فیه بإحضار المسائل» یعنی همة مسائل، مسائل مادی و سیاسی را هم می‌تواند احضار کند اما عمدة تخصصشان در مسائل الهی است

«و قرب فیه وسیلتی إلیک من بین الوسائل»

خدای من، هرکه می‌خواهد به سوی تو بیايد، وسیله‌ای پیدا مي‌كند اما وسیله‌ها دورند. كم كسي آن وسیلة أقرب را پیدا مي‌كند. قرآن می‌فرماید: يا أيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللهَ وَ ابتَغُوا إلَيهِ الوَسيلَةَ اما مؤمنین اقرب وسایل را پیدا کنید و چه وسیله‌ای اقرب است؟ البته وسيله زياد داريم، نماز وسیله است، روزه وسیله است، حج وسیله است. انفاق وسیله است. کل کارهای خیر وسیله هستند اما آن اقرب وسائل چيست؟ مي‌گويد: خدایا، نزدیک‌ كن وسیلة من را به سوی خودت از بین وسائل. هیچ وسیله‌اي در خانة خدا از محبت محمد و آل محمد نزدیک‌تر نيست. خدا شاهد است! هیچ وسیله‌ای از این نزدیک‌تر نیست. هیچ وسیله‌ای نزدیک‌تر از مجلس سیدالشهداء نيست که دوستان بر سالار شهیدان گریه کنند. خدا شاهد است روايات از اين مطلب پر است. دیگر چه وسیله‌ای از این نزدیک‌تر! امام رضا فرمود: هرگاه بر حسین گریه کنی و اشکت بر صورتت بریزد، «غفر الله لک الذنوب صغیره کانت أم کبیره قلیله کانت أم کثیره»

به‌به! عجب وسیله‌ای، عجب وسیله‌ای! هیچ وسیله‌ای از این بالاتر نیست.

«قرب فیه وسیلتی إلیک من بین الوسائل» همة ائمه وسايل‌اند. امیرالمؤمنین وسیله است. امام صادق وسیله است. همة وسائل قریب‌اند اما اقرب وسائل حسین است. خود ائمه هم حسين را وسیله قرار دادند. خود ائمة اطهار گریه بر سیدالشهداء را وسیلة خود قرار داده بودند. این آقا شمع هر جمع دلسوخته‌ای است.

حسین جان، تو کیستی؟ که نمودی به هر دلی وطنی! هر کس دل دارد، حسین را دوست دارد مگر اینکه دل نداشته باشد.

برگرفته از کتاب سرّی از عشق

 

پیوستن به خبرنامه